Book Club
“Je bent er gelukkig nog.”
“Je ziet er goed uit.”
“Nu kun je het weer achter je laten.”
Goed bedoeld. Echt. Maar waar laat je alles wat nog niet voorbij is? Het lijf dat veranderd is. De vermoeidheid. Het verdriet om een toekomst die je anders had bedacht. En de vraag hoe je in godsnaam weer een beetje jezelf wordt.
Deze november is Kutzooi het boek van de maand bij The Vag Book Club. Mijn eigen boek, ja. Dat voelt best een beetje gek. Maar als ik hier pleit voor minder schaamte en meer openheid, mag ik mezelf daar ook niet achter de boekenkast verstoppen.
Over kanker, kwetsbaarheid en alles waar vrouwen over leren zwijgen
In Kutzooi schrijf ik in korte columns over mijn diagnose, behandelingen en het leven daarna. Over vrouw-zijn, seksualiteit, ongewilde kinderloosheid, mentale gezondheid en grenzen aangeven. Ook als je die grenzen zelf het liefst nog even negeert.
Over wat er gebeurt als je lichaam niet meer doet wat je gewend was. Als je hoofd alweer drie stappen verder wil, maar je energie bij het ontbijt al op is. En over de ongemakkelijke onderwerpen waarvoor niemand tijdens een verjaardag gezellig een kringgesprek begint.
Dat klinkt zwaar. Is het soms ook. Maar er valt ook wat te lachen.
Van een clownsneus tijdens de bestralingen tot een galajurk in het ziekenhuis: mijn gevoel voor humor ging gewoon mee naar binnen. Soms hielp een grap me door de dag. Soms barstte ik thuis alsnog in tranen uit. Dat kon allebei.
Blijkbaar kun je behoorlijk in de kreukels liggen en toch iets te lachen hebben.
Aan een goed kapsel kun je niet aflezen hoe het met iemand gaat. Aan een grap evenmin.
Ik kon er verzorgd uitzien, werken en lachen, terwijl er ondertussen van alles speelde. Verdriet, onzekerheid, lichamelijke klachten. En het hardnekkige idee dat ik vooral niet te veel tot last moest zijn.
Daarom wilde ik ook schrijven over wat achter de voordeur blijft. Wat je niet vertelt als iemand tussen neus en lippen door vraagt hoe het gaat. Omdat er weinig tijd is. Omdat het ongemakkelijk wordt. Of omdat “goed hoor” er inmiddels automatisch uitrolt.
In Kutzooi krijgt dat allemaal wél ruimte. Ook als het rommelig is, tegenstrijdig of lastig uit te leggen.
The Vag en Kutzooi komen voort uit dezelfde behoefte: kunnen praten over wat je meemaakt, zonder eerst te hoeven bedenken of het voor een ander wel gezellig genoeg is.
Mijn verhaal begint bij kanker. Maar jezelf kwijtraken, over je grenzen gaan of worstelen met verwachtingen kan op allerlei manieren gebeuren. Je hoeft mijn leven niet te hebben geleefd om iets te herkennen.
Ik hoop dat dit boek aanleiding geeft om eens verder te vragen. Aan een vriendin, je partner of jezelf. Wat speelt er eigenlijk? Wat mis je? Waar ben je klaar mee? En wat heb je nodig?
Een pasklaar antwoord heb ik lang niet altijd. Wel een boek vol dingen die ik niet langer voor me wilde houden.
Vaak bu’j te bange. Ik ook. Toch maar opgeschreven.
Ook in Tubantia en bij RTV Oost vertelde ik over mijn boek, de kanker en de humor die met me mee het ziekenhuis in ging.
Tubantia — van clownsneus tot galajurk
Over schrijven, ziek zijn en alles wat er achter een grap kan schuilgaan.
Lees het interview in Tubantia
RTV Oost — ‘Uit ellende kun je ook moed putten’
Over mijn verhaal en hoe dat uiteindelijk Kutzooi werd.
Welk moment uit het boek bleef bij je hangen? Waar moest je om lachen? En bij welke passage dacht je: verdomme, dit herken ik?
Neem die vragen mee als je het boek samen bespreekt. Je hoeft je eigen verhaal daarbij niet mooier of kleiner te maken.
