Na ziek zijn veranderde mijn kijk op mijn lichaam, gezondheid en vrouw-zijn ingrijpend. Vanuit die ervaring ontstond The Vag. Collective. Afgekort gewoon the Vag.
Als puberende tiener speelde ik de rol van Janis Bode in de Twentse serie Van jonge leu & oale groond. Dat was mijn eerste kennismaking met verhalen, verschillende perspectieven en het vermogen om je in een ander te verplaatsen.
Daarna nam mijn leven een andere wending en reisde ik de wereld over in de Formule 1-hospitality. Een omgeving waarin alles draait om timing, dienstbaarheid en presteren, maar waar ik ook bijzondere ontmoetingen, goede gesprekken en uiteenlopende culturen leerde kennen.
Wie ben ik als vrouw wanneer alles even wankelt?
Dienstbaarheid zat diep: altijd klaarstaan, altijd doorgaan. Nog vóór ik ziek werd, raakte ik opgebrand. Een burn-out confronteerde me met grenzen die ik te lang had genegeerd.
Niet lang daarna kreeg ik niet één, maar twee keer baarmoederhalskanker.
Een ziekte die me in alles aan het wankelen bracht.
Wie ben ik als vrouw?
Wanneer mijn lichaam verandert,
Wanneer zekerheden wegvallen,
Wanneer ik mezelf niet meer vanzelfsprekend herken?
Ziekte maakte alles rauwer. Niet alleen fysiek, maar ook in hoe ik me verhield tot mezelf, mijn lichaam en mijn vrouw-zijn.
Overleven was één ding. Leven daarna bleek iets anders. De vragen die kwamen, gingen niet meer over ziekte, maar over identiteit. Over wie ik was geworden en wie ik opnieuw wilde zijn.
Tijdens mijn traject vond ik een manier om in mijn kracht te blijven. Niet door alles positief te maken, maar door eerlijk te zijn. Ook over de kutzooi.
Ik hoop dat dit een plek mag zijn waar niets “te veel” is.
Je hoeft hier niets te bewijzen. Je hoeft geen label te hebben. Je hoeft geen verhaal te rechtvaardigen. Je mag er zijn met alles wat je meebrengt.
Gaandeweg ontdekte ik dat deze vragen niet uniek zijn voor ziekte alleen. In veel gesprekken met vrouwen herkende ik dezelfde thema’s: vastlopen in het lichaam, in grenzen en zelfbeeld, in seksualiteit en intimiteit, en in de druk van verwachtingen. Vaak in stilte, omdat woorden ontbreken.
In mijn werk als docent binnen het mbo zie ik dagelijks hoe belangrijk het is om echt gezien en gehoord te worden. Voor studenten, maar eigenlijk voor ieder mens.
Met The Vag. Collective maak ik ruimte voor eerlijke gesprekken, begeleiding en verhalen. Mijn liefde voor spreken, organiseren, schrijven en lezen loopt als een rode draad door alles wat ik doe.
Zonder oordeel.
Met nieuwsgierigheid.
En met ruimte voor alles wat er is.
