Waar ben ik mezelf aan het uitleggen, terwijl dat eigenlijk niet nodig is?

Deze blog markeert iets nieuws. De lancering van mijn website, maar vooral van een plek waar vragen centraal mogen staan. Ok, ik schijt zeven kleuren dat ik deze stap ga zetten, maar dat ik hiermee start in maart, rond Internationale Vrouwendag, voelt niet toevallig.

Ik noem het vooruitdenken of zorgvuldig zijn, maar als ik eerlijk ben is het vooral een poging om niemand ongemakkelijk te maken. Alsof dat mijn verantwoordelijkheid is. Dus verpak ik mijn woorden. Met een bijsluiter (niet persoonlijk bedoeld), voetnoten (ik snap jouw kant ook hoor) en alvast excuses (sorry als dit vervelend is). Voor de zekerheid.

Als docent ziet dat er in het wild ongeveer zo uit. Ik hoor mezelf zeggen:

“Dit is geen strafopdracht hoor, maar het zou je wel kunnen helpen, en je mag het samen doen, en het hoeft niet perfect, en als het niet lukt is dat ook oké…”

Terwijl ik eigenlijk gewoon bedoel: maak NU deze opdracht.

Blijkbaar vertrouw ik er niet altijd op dat mijn woorden ook zonder handleiding mogen bestaan. Alsof ik verantwoordelijk ben voor hoe ze landen. Voor elke frons, zucht of opgetrokken wenkbrauw.
Maar dat ben ik niet.

Mijn verantwoordelijkheid stopt bij wat ik zeg, niet bij hoe het wordt ontvangen. Niet bij iemands bui, interpretatie of dag. Dat betekent niet dat ik ineens bot wil worden of onzorgvuldig, maar misschien mag mijn nee soms gewoon een punt zijn. En mijn instructie een zin, in plaats van een alinea met disclaimer.

Niet alles hoeft vooraf zacht te landen. Soms is duidelijk gewoon duidelijk.

Kut is gewoon kut, en een lul is een lul toch?

Zeker als het gaat over grenzen, keuzes of iets wat voor jou klopt en wat jij belangrijk vind.

Dat betekent niet dat je hard wordt. Of onverschillig. Het betekent alleen dat je jezelf niet langer hoeft mee te verpakken in uitleg, verzachting en geruststelling.

Misschien is het genoeg om te zeggen wat je te zeggen hebt en daarna even stil te zijn, zoals een dramatische cliffhanger bij The Bold and Beautiful (iemand?) Gewoon om te kijken wat er gebeurt. Een reactie niet vóór te zijn, maar te laten ontstaan.

Zonder bijsluiter. Zonder voetnoten. En ja… ook zonder excuses.

Verder in gesprek?
Waar ben jij jezelf nog aan het uitleggen, terwijl dat eigenlijk niet nodig is?

Nieuwsgierig?