Blog · Mei 2026
Door: Michaela Kamphuis
Leestijd: 6 minuten
Sterker nog: ik vier mijn eigen moeder, Mijn strijder met alleen maar liefde! Ze vocht niet altijd luid, maar wel onverwoestbaar.
Ik vier mijn vriendinnen die moeder zijn geworden. De vrouwen die met één hand een kind aankleden en met de andere hand waarschijnlijk nog een halve crisis oplossen terwijl ze ergens koud geworden cowboy-koffie terugvinden van drie uur geleden.
Niets meer dan hulde voor de koninginnen die dagelijks zorgen, dragen, troosten, opvoeden, onderhandelen met peuters alsof het VN-vredesbesprekingen zijn en ondertussen liefde blijven geven aan kleine mini-persoonlijkheden met grote emoties en een onverklaarbare obsessie voor smeer en chaos.
Maar ergens voelt het ook vreemd hoe vanzelfsprekend moederschap nog steeds wordt gekoppeld aan vrouw-zijn.
Alsof ieder vrouwenlichaam automatisch bedoeld is om te dragen, te baren, te zorgen en vruchtbaar te zijn.
Terwijl vrouw-zijn zoveel groter is dan dat.
Want niet iedere vrouw wíl moeder worden. Niet iedere vrouw kán moeder worden. En niet iedere vrouw weet überhaupt of die keuze ooit volledig van haarzelf zal blijven.
Voordat ik ziek werd had ik altijd een kinderwens.
Mijn baarmoeder was er uiteindelijk eerder klaar mee dan klaar voor.
Ik weet nog dat ik in het UMCG Groningen ’s ochtends sprak over een fertiliteitssparende behandeling. Over kansen.
Over mogelijk tóch nog ooit zelf een kind kunnen dragen.
Alsof de kamer gevuld was met witte jassen, hoop, voorzichtig optimisme en een soort fragiele zachtheid.
En een paar uur later zat ik bij de gynaecologische oncologie. Ineens ging het over FIGO-stadiëring, lymfovasculaire invasie, agressieve tumorgroei, recidiefkansen en een verhoogd risico op uitzaaiingen richting de eierstokken.
Van liefde, leven en toekomstbeelden… naar medische terminologie die klonk alsof iemand langzaam het licht uitdeed.
Er was een kans van 3% dat de kanker terug zou komen op mijn eierstokken. Drie procent klinkt klein totdat het over je eigen lichaam gaat. Dan voelt iedere procent alsof iemand Russische roulette speelt met je toekomst.
Ik koos voor een spoed-IVF-traject. Een hormonaal circus waarbij je jezelf op een gegeven moment afvraagt of je nog emoties hebt of simpelweg een wandelende ovulatiekalender bent geworden.
En toch merk ik dat mijn blik op moederschap verandert naarmate ik ouder word. Niet omdat de wens helemaal verdwenen is.
Maar omdat ik steeds meer besef dat vrouw-zijn niet alleen draait om baren. Zorgzaamheid zit in zoveel meer.
In docenten die iedere dag opnieuw jonge mensen proberen te laten groeien.
In tantes die standaard naar huis gaan met stiften in hun tas, stickers op hun kont geplakt en een half opgegeten stukje cake waar een kind minstens drie keer aan heeft gelikt.
In vrouwen die voor vrienden zorgen alsof ze een complete EHBO-post zijn, inclusief snacks, levensadvies en een pinot noir voor noodgevallen.
In vrouwen die om 02:13 uur nog “ben je thuisgekomen?” appjes sturen.
In vrouwen die standaard paracetamol, tampons, kauwgom, pleisters én levensadvies in hun handtas hebben zitten.
In vrouwen die huilende vriendinnen op badkamervloeren opvangen alsof het een olympische discipline is.
In vrouwen die kiezen voor vrijheid, carrière, kunst, reizen of simpelweg zichzelf.
In vrouwen die hun studenten, huisdieren, vriendinnen of buurkinderen behandelen alsof ze allemaal een klein beetje van hen zijn.
In vrouwen die moeder wilden worden.
In vrouwen die dat nooit wilden.
En óók in vrouwen die nog steeds proberen uit te zoeken wat ze eigenlijk zelf willen, los van alles wat de wereld van hen verwacht.
Misschien moeten we stoppen met doen alsof moederschap de enige vorm van vrouwelijke vervulling is.
Want het zorgen zit niet alleen in het krijgen van kinderen. Het zit in aandacht. In zachtheid. In verantwoordelijkheid.
In aanwezig zijn. In hoe je ruimte maakt voor anderen én voor jezelf.
Ik ben zelf docent. En ‘Tante Mies’. En ook daarin kan ik een vorm van moederschap kwijt. Niet biologisch misschien, maar wel menselijk.
Tegelijkertijd vind ik dat ook vrouwen die bewust níét voor het moederschap kiezen gevierd mogen worden.
Niet ondanks die keuze. Maar juist mét die keuze.
Want vrouw-zijn hoeft niet bewezen te worden via een baarmoeder, een kinderwens of een moederrol. Zeker niet in een wereld waarin gynaecologische kanker en vrouwengezondheid nog steeds zoveel invloed hebben op hoe vrouwen naar hun lichaam, toekomst en identiteit kijken.
Laten we Moederdag daarom gewoon omdopen tot:
Dag van de vrouwen die alles dragen, incluis liefde, littekens en lipgloss.
Een dag voor alle vrouwen die dragen, zorgen, twijfelen, liefhebben, overleven, troosten, multitasken, plannen, vergeten, huilen, doorgaan en ondertussen proberen ergens tussen hormonen, verwachtingen en levensvragen nog een beetje zichzelf terug te vinden.
Niet alleen voor moeders.
Maar ook voor de vrouwen met een onvervulde kinderwens.
Voor vrouwen die bewust geen moeder willen worden.
Voor vrouwen die midden in fertiliteitstrajecten zitten.
Voor vrouwen die herstellen van gynaecologische kanker.
Voor de tantes, docenten, bonusmoeders, vriendinnen en emotionele EHBO-posten met chardonnay en sauvignon blanc op voorraad.
Want achter ieder vrouwenlichaam schuilt een verhaal.
En niet ieder verhaal hoeft hetzelfde einde te hebben.
En misschien zijn die ‘Kutfeest’-slingers van de Solow eigenlijk nog zo gek niet. Niet om de moeilijke dingen weg te lachen, maar juist om de chaos, de onzekerheid, de littekens, de hormonen, het overleven en alles wat soms voelt als complete kutzooi óók een plek te geven.
Vrouwen zijn daar verrassend goed in.
Van iets ingewikkelds toch warmte maken.
Van verdriet toch verbinding maken.
En van complete chaos uiteindelijk tóch weer een soort feestje weten te bouwen.
Want eerlijk?
En misschien zit er juist kracht in het feit dat we daar eindelijk eerlijk over durven zijn.
Verder in gesprek?
Welke ‘kutzooi’ heb jij uiteindelijk leren omarmen als onderdeel van jouw verhaal?
