Blog · April 2026
Door: Michaela Kamphuis
Leestijd: 6 minuten
Want laten we eerlijk zijn. We hebben collectief geleerd dat pijn bij vrouw-zijn er gewoon bij hoort.
Menstruatiepijn.
Buikpijn.
Vermoeidheid.
Even doorbijten.
Even een paracetamolletje.
Even niet zeuren.
Totdat “even” ineens je standaard wordt.
Ik herken dat. Alleen kwam het bij mij niet alleen met menstruatie. Na baarmoederhalskanker veranderde mijn lichaam.
Verklevingen, pijn bij het vrijen, een lijf dat sneller moe is. Hormonen die niet meer vanzelf komen, maar waar je iets mee moet. En dan heb je dus van die momenten waarvan je denkt:
Kutzooi! Is dit serieus mijn nieuwe realiteit?!
Zoals een tampon inbrengen met vaseline “om de boel soepel te houden”. Klinkt praktisch. alleen in de praktijk… een soort Olympische sport waar ik me niet vrijwillig voor had aangemeld.
Of het advies om pelottes te gebruiken om de boel een beetje werkbaar te houden tijdens de seks. Ja leuk, maar ergens tussen “ik probeer mijn leven op de rit te krijgen” en “ik breng dit ding in” ging het… even mis.
En ergens voelt dat misschien als iets heel specifieks. Iets van mij, maar dat is het niet. Want dit is precies waar het ook bij endometriose over gaat. Niet alleen de diagnose, maar alles daaromheen. Een lichaam dat anders reageert dan verwacht. Klachten die niet netjes in één hokje passen. Dat blijkt ook uit onderzoek naar endometriose, waar de diagnose gemiddeld jaren op zich laat wachten. En in de tussentijd? Zoek je het zelf maar uit.
Dan ga je dus dingen doen waarvan je denkt dat ze misschien helpen. Zoals voor het loslaten van stress jezelf in allerlei origami-waardige poses dringen of heupopeners proberen bij yoga of Body Balance. Alles om de balans (tussen tranen en je scheten inhouden) te bewaren. Of je warmtekussen behandelen alsof het de enige is die je écht begrijpt en eerlijk gezegd ook je meest stabiele liefdesrelatie op dat moment. Googelen of kurkuma-shots, magnesium en een positieve mindset het misschien oplossen. Namasté mooie ziel, maar mijn lichaam dacht daar toch net iets anders over.
Romantisch is anders en misschien zit hier iets groters onder. Wij vrouwen kunnen veel hebben. Echt. Heel. Erg. Veel. We bloeden, we dragen, we baren, we herstellen, we gaan door. En soms… doen we dat zelfs zonder de organen die daar ooit bij hoorden. Ergens onderweg is dat vermogen om de pijn te (ver)dragen verward geraakt met: dus het zal wel normaal zijn.
Onze pijngrens ligt hoog. Misschien té hoog. Zo hoog dat vrouwen gemiddeld jarenlang rondlopen met klachten voordat ze überhaupt een diagnose krijgen. Dat ze van het kastje naar de muur worden gestuurd. Dat ze meerdere diagnoses krijgen die het nét niet zijn. Prikkelbare darm, stress, PCOS, hormonen, overgangskwaaltjes. ‘Het zit tussen je oren.’ Terwijl het lichaam allang iets anders zegt.
Endometriose is daar een pijnlijk voorbeeld van. Een aandoening die één op de tien vrouwen treft, maar waar je soms jaren op moet wachten voordat iemand zegt: dit is wat er speelt. En zelfs dan… krijgt maar een klein deel van de vrouwen de juiste behandeling. Laat dat even landen.
En dit gaat niet alleen over endometriose. Dit gaat over hoe we naar vrouwengezondheid kijken. Over hoe klachten nog steeds worden weggezet als ‘vrouwenkwaaltjes’. Over hoe het vrouwenlichaam nog te vaak wordt gezien als de uitzondering, in plaats van de norm.
Ik heb het zelf meegemaakt met mijn eerste signalen van baarmoederhalskanker. Dat je moet blijven uitleggen, benoemen en aangeven dat er iets niet klopt. Ook na al vier uitstrijkjes. Om vervolgens bij de huisarts doodleuk te horen:
‘Mevrouw Kamphuis, u moet niet op de zaken vooruitlopen.’
Ik moest me bijna symbolisch vastketenen aan de deur van de huisartsenpost voor een verwijzing naar de gynaecoloog.
Ach, momenteel is protesteren om elke dwarszittende scheet een trend toch, dus dan maar meedoen met de hype. Een gebroken been is zichtbaar, dat wordt niet in twijfel getrokken. Maar pijn zoals bij endometriose zie je niet. Net als de pijn die ik zelf ervaarde tijdens en na mijn baarmoederhalskanker. Die moet je blijven uitleggen, verdedigen, bijna verkopen. Alsof je lichaam pas telt als iemand anders zegt dat het echt is.
Buikpijn, enkele doorbraakbloedingen en soms het gevoel dat je met je ‘vuvuzela’ vol op de stang van een fiets bent geklapt. Hoort er gewoon bij toch? Je maakt de pijn kleiner, minder zwaar, minder urgent. Twijfel sluipt in je hoofd. Ligt het aan mij? De medisch experts zullen wel gelijk hebben. Ik ben een dertiger en wil niet overkomen als iemand die voor elk pijntje belt. Ik ben gezond. Ik zorg voor mezelf.
Niet alleen over diagnoses, maar over hoe snel we geneigd zijn om pijn te normaliseren. Om het weg te zetten als ‘erbij horen’. Misschien is het tijd dat we daar iets minder snel overheen stappen. Dat we niet meteen denken: ik stel me aan, maar eerder: waarom neem ik dit eigenlijk niet serieus?
Niet alles hoeft opgelost te worden, maar het mag wel gezien worden. Zonder het kleiner te maken. Zonder het weg te lachen. (Al is humor soms ook gewoon een handige afleiding.)
Verder in gesprek?
Wanneer besloot jij dat iets ‘erbij hoorde’, terwijl je eigenlijk twijfelde?
